جشن فراموشی واژه‌ها

واژه‌ها آخرین یادبود روزهای رفته هستند

و تو آنسوی روزهای من

در جشن فراموشی واژه‌ها

شعری را که اینک سرودم 

سال‌ها بعد خواهی خواند.

مهم نیست

مهم نیست 
این روزها شبیه چوب خشک شده ای
اما من، دل ِ من
گیر این چوب بی احساس است

نامه‌ی بی جواب

تکرار هر نامه‌ی بی جواب

تنهایی کش دار یک عاشق است

هر ابری هر اشکی

برف، داستان ابریست
که اشک هایش
یخ زده است

تو و شعر و پاییز

شعر؛ جای خالی تو
پاییز؛ دلتنگی واژه های من
تو؛ شعرهای پاییزی من

به چه می مانم (2)

به برگی فرو افتاده می مانم
که عابری تنها
صدای سوتش را
با پایی که روی من می گذارد
غمبار می کند

به چه می مانم (1)

به شعری محزون می مانم
که شاعری خسته
سال ها پیش
از یاد برده
چنین غزلی گفته

روزهای جنگ

پستچی ها دیگر باز نمی گردند
کبوترها هم سال هاست گم کرده اند راه را
من هم کسی را ندارم که نامه ای بنویسم

کوچ

پرستو
به آشيانه ات برگرد
بی تو آغوش درخت از بهار تهی است

روزت مبارک

صدای آب
نشان آبادی است
صدای تو
نشان زندگی

صدای پاییز

صدای پای پاییز را باد
می خواند در میان برگ ها

برای او که رفت

به آرامی از ما گذشتی
تا مرا با گذشته هایم تنها گذاری
چطور دلت آمد
که رفتی؟

امید

بر برگ های مانده بر زمین
رد پایت می گوید
بهار باز خواهد گشت

بر تو نوشتن

من آخرین ترسیم زمانه هستم
تو کاغذ رسم ام باش

رفتن تو

بهار من!
نام پاییز نبود که برگ ریزان راه انداخت
رفتن تو بود
که درخت را خشکاند

یادگار تو

رد بوسه هایت را که بگیری
به زخمی می رسد
که هر سال
کهنه تر می شود 

بمان

نرو
طاقت ندارم
با خاطره هایت
تنها شوم

دیر رسیدم

سهم من از تو
تنی بود
که جان نداشت

شعرها

هرکس
شعری نگفته
هیچگاه
عاشقی نکرده

نوشتم

نوشتم
تا تو را پیدا کنم
نخواندی
مرا گم کردی