از سر ناچاری

۱۳۸۹ مهر ۲۵, یکشنبه

چشمی باید
در این غزل جای داد
.
وگرنه
.
اشکی سرریز نمی شود
برای پرواز ابدی من

دور از خانه با چشم های گریان - فروردین 87

تکه تکه های استخوان هایم
به هم می پیوندد
تا مرا سرفراز
جلوه دهد
.
.
فرو می ریزد
به اشارتی
قامت برافراشته ی من

مهر 86

حذف..

صدای آب
نشان آبادی است
صدای تو
نشان زندگی

صدای پای پاییز را باد
می خواند در میان برگ ها

زوزه ی باد
آغاز ترانه ی برگ هاست

به آرامی از ما گذشتی
تا مرا با گذشته هایم تنها گذاری
چطور دلت آمد
که رفتی؟