از سر ناچاری

۱۳۹۰ آذر ۲۷, یکشنبه

تکرار هر نامه‌ی بی جواب

تنهایی کش دار یک عاشق است

برف، داستان ابریست
که اشک هایش
یخ زده است

شعر؛ جای خالی تو
پاییز؛ دلتنگی واژه های من
تو؛ شعرهای پاییزی من

به برگی فرو افتاده می مانم
که عابری تنها
صدای سوتش را
با پایی که روی من می گذارد
غمبار می کند

به شعری محزون می مانم
که شاعری خسته
سال ها پیش
از یاد برده
چنین غزلی گفته

پستچی ها دیگر باز نمی گردند
کبوترها هم سال هاست گم کرده اند راه را
من هم کسی را ندارم که نامه ای بنویسم

روزی خود را
به دور دست ترین پناهگاه مرغان مهاجر
تبعید خواهم کرد